Milo hield van knuffels. Op een avond droomde hij van een plek waar alleen maar zachte knuffels waren.

“Mmm… knuffels…” mompelde Milo.
Luna en Binky keken hem nieuwsgierig aan.
“Waar droom je over?” vroeg Luna.
Milo draaide zich om en glimlachte in zijn slaap.
Zijn pootje bewoog een beetje alsof hij iets vasthield.

Een zachte droom

“Ik zie een wereld vol knuffels,” fluisterde Milo zacht.
Overal waar hij keek lagen zachte, pluizige vriendjes.
Grote knuffels, kleine knuffels en zelfs knuffels met lange oren.
Alles voelde warm en veilig.
Het leek wel magie.

De knuffelberg

“Ik zie een hele grote berg van knuffels,” zei Milo.
De berg was zo hoog dat hij bijna de wolken raakte.
Luna en Binky keken elkaar aan.
“Dat moeten we zien!” zei Binky enthousiast.
Samen gingen ze op ontdekking.
Ze liepen verder en verder tot ze de berg bereikten.

Springen en lachen

Voorzichtig klommen ze omhoog.
Maar al snel begonnen ze te lachen en te springen.
De knuffels waren zo zacht dat ze niet konden vallen.
Binky dook er vrolijk in.
Luna rolde lachend naar beneden.
Milo sprong achter hen aan.
Het voelde alsof ze op wolken speelden.

De zachtste plek

Bovenop de berg vonden ze een extra zachte plek.
De knuffels lagen daar nog dikker en warmer.
“Hier wil ik blijven,” zei Luna zacht.
Milo knikte tevreden.
Binky ging meteen liggen.

Samen in slaap

Ze maakten een nestje van knuffels.
Dicht tegen elkaar aan kropen ze lekker warm.
De wereld werd stil… warm… en zacht.
Hun oogjes werden langzaam zwaar.
Ze zuchtten tevreden.

Een fijne nacht

Boven hen twinkelden de sterren zachtjes.
Een rustige stilte viel over alles heen.
Milo glimlachte in zijn droom.
Luna en Binky lagen dicht tegen hem aan.
En samen vielen ze in een diepe, fijne slaap.