Luna huppelde door het bos.
Binky rende vrolijk achter haar aan.
Milo liep rustig mee.
Ze waren aan het spelen.
De zon scheen zacht tussen de bomen.

Samen spelen

Luna sprong van steen naar steen.
Binky probeerde haar bij te houden.
Milo lachte en keek toe.
Ze speelden zonder haast.
Het bos voelde licht en vrolijk.
Een vlindertje vloog langs.
Luna volgde het even.
Binky blafte zacht van plezier.
Milo ging even zitten in het gras.

Een zacht geluid

Toen hoorden ze iets.
Heel zacht.
Bijna niet hoorbaar.
“Miauw…”
Luna stopte meteen.
Binky keek om zich heen.
Milo stond langzaam op.
Daar was het weer.
Een klein, verdrietig geluidje.

Het poesje

Achter een struik zat een klein poesje.
Zijn vachtje was een beetje rommelig.
Zijn oogjes groot en nat.
Hij trilde een beetje.
Luna liep voorzichtig dichterbij.
Binky bleef rustig naast haar.
Milo ging langzaam zitten.
“Ben je verdwaald?” fluisterde Luna.
Het poesje miauwde zacht.

Niet meer alleen

Luna ging naast het poesje zitten.
Binky legde zich rustig neer.
Milo bleef dichtbij.
Ze zeiden niets meer.
Maar ze bleven bij hem.
Langzaam werd het poesje rustiger.
Hij kroop een stukje dichterbij.
En voelde zich niet meer alleen.

Samen op weg

“We helpen je,” zei Luna zacht.
Het poesje keek haar aan.
Binky stond voorzichtig op.
Milo liep een stukje vooruit.
Samen begonnen ze te lopen.
Niet snel.
Maar rustig.
Stap voor stap.
Door het zachte bos.

Een warm gevoel

Het bos werd stiller om hen heen.
Maar niet leeg.
Meer veilig.
Luna keek even naar het poesje.
Het liep nu dichter bij hen.
Binky keek achterom.
Milo glimlachte zacht.
En samen gingen ze verder.
Tot alles weer goed voelde. 🌙✨