Het was nog steeds Paasdag toen Milo, Luna en Binky samen met hun nieuwe vriendjes verder zochten.
Hun mandjes waren al goed gevuld, maar het avontuur was nog lang niet voorbij.
De zon scheen zacht door de bomen terwijl ze het bos in liepen.
De vlindertjes fladderden vrolijk om hen heen en leken hen ergens naartoe te leiden.
Plots zagen ze in de verte een vreemd licht tussen de bomen.
“Zien jullie dat ook?” fluisterde Luna.
Milo kneep zijn oogjes samen.
Binky kwispelde nieuwsgierig.
Zelfs de alpaca keek verbaasd.
Toen ze dichterbij kwamen, hield iedereen zijn adem in.
Voor hen lag… een ENORM paasei!
Het ei was groter dan Milo zelf.
Het glinsterde in alle kleuren van de regenboog.
Het natte poesje keek er met grote oogjes naar.
“Wauw…” zei Binky zacht.
Niemand durfde het ei meteen aan te raken.
De vlindertjes gingen boven het ei zitten en lieten het nog meer schitteren.
De alpaca stapte voorzichtig dichterbij.
“Zullen we het samen openen?” vroeg Luna.
Iedereen knikte.
Heel voorzichtig duwden ze tegen het ei.
Langzaam… kraakte het open.
Een warme, gouden gloed kwam naar buiten.
Binnenin lagen kleine, prachtig versierde eitjes.
En in het midden lag een briefje.
“Voor echte vrienden is er altijd iets groots te ontdekken.”
Milo glimlachte breed.
Luna sprong blij op.
Binky blafte vrolijk.
Het poesje begon zacht te spinnen.
De alpaca straalde van geluk.
De vlindertjes dansten in de lucht.
Ze verdeelden de kleine eitjes eerlijk.
Iedereen kreeg iets bijzonders.
Daarna gingen ze samen in het gras zitten.
De zon gaf alles een warme gloed.
“Dit was echt magisch,” zei Luna zacht.
Milo knikte.
Binky gaf iedereen een vrolijke lik.
En zo werd het grootste paasei ooit het mooiste moment van hun dag.
Omdat ze het samen hadden ontdekt.