Op een zonnige middag wandelden Milo de beer, Luna het konijn en Binky de hond door een prachtig bloemenbos vol vlinders en roze bloemetjes. Alles was rustig en vrolijk, totdat de grond ineens zacht begon te trillen.

Grote voetstappen tussen de bloemen

“Voelen jullie dat?” vroeg Luna nieuwsgierig terwijl haar oren omhoog sprongen.
Binky keek meteen een beetje zenuwachtig rond.
“Volgens mij loopt hier iets héél groots,” fluisterde hij.
BOEM.
BOEM.
BOEM.
Tussen de bomen verschenen enorme voetstappen in het gras.
Milo bleef rustig en keek aandachtig naar het bos.
“Blijf maar dicht bij mij,” zei hij vriendelijk.
De drie Knoefies liepen voorzichtig verder.
Plotseling zagen ze achter een grote boom een gigantisch meisje liggen tussen de bloemen.

Het meisje met de roze strikjes

Luna hield haar adem even in van verbazing.
Het meisje was zó groot dat haar handen bijna net zo groot waren als een hele boomstronk.
In haar haren zaten twee prachtige roze lolly-strikjes.
Haar jurk glinsterde zacht in het zonlicht.
Maar haar grote bruine ogen keken juist heel lief.
“Oh…” fluisterde Binky verbaasd.
Het meisje glimlachte voorzichtig naar beneden.
“Hallo kleine vriendjes,” zei ze zachtjes.
“Ik hoop dat ik jullie niet bang maak.”
Milo glimlachte meteen terug.
“Wij vinden je helemaal niet eng.”

Een reusachtig lief vriendinnetje

Het meisje ging voorzichtig op haar buik liggen zodat ze dichter bij de Knoefies kon kijken.
“Ik heet Lily,” vertelde ze vrolijk.
Luna sprong meteen enthousiast dichterbij.
“Wat zijn jouw strikjes mooi!”
Lily begon blij te giechelen.
“Dankjewel! Ze zijn mijn lievelingsstrikjes.”
Binky keek met grote ogen naar de roze lolly’s in haar haren.
“Ze lijken net snoepjes!”
Milo zag hoe voorzichtig Lily bewoog zodat ze geen bloemen platdrukte.
Ze was misschien enorm groot, maar ook heel lief en zacht.
“Ik heb nog nooit zulke schattige vriendjes ontmoet,” zei Lily glimlachend.

Samen spelen in het bloemenveld

Al snel speelden de vier samen tussen de bloemen.
Lily maakte enorme bloemenkransen voor haar kleine vriendjes.
Luna gleed lachend van Lily’s zachte mouw alsof het een glijbaan was.
Binky probeerde stoer op Lily’s hand te klimmen, maar rolde steeds giechelend terug in het gras.
Milo lachte rustig terwijl hij toekeek.
Vlinders dwarrelden vrolijk om hen heen.
De zon maakte het hele bloemenveld goud en roze.
Lily keek gelukkig naar haar nieuwe vriendjes.
“Ik dacht altijd dat iedereen bang voor mij zou zijn,” zei ze zachtjes.
“Niet wij,” antwoordde Milo vriendelijk.

Een magische nieuwe vriendschap

Toen de avond langzaam dichterbij kwam, gingen Milo, Luna, Binky en Lily samen in het gras zitten.
Lily wees glimlachend naar de wolken boven hen.
“Die wolk lijkt op een konijntje,” zei ze.
“Dat ben ik!” lachte Luna blij.
Binky sprong vrolijk omhoog.
“En waar ben ik?”
Lily wees lachend naar een pluizige wolk die snel door de lucht zweefde.
“Daar!”
Iedereen moest lachen.
Daarna gaf Lily voorzichtig een klein bloemetje aan ieder van haar nieuwe vriendjes.
“Dan vergeten jullie mij niet,” zei ze lief.
Milo glimlachte tevreden.
“We komen snel weer spelen.”
En terwijl de zon langzaam achter de bomen verdween, wist iedereen dat dit het begin was van een hele bijzondere vriendschap.